Wish'te Yıllarca Sessiz Kalan Şikayetler: Neden Kullanıcılar 'Şikayet' Etiketi İstiyor?

Wish’ten Gelen Sessiz İhtiyacın Sesi: ‘Şikayet Etiketi’ Neden Gerekiyor?

Wish, 2011’de kurulduğunda, ‘düşük fiyatlarla dünya çapında alışveriş’ fikriyle bir devrim yarattı. Kullanıcılar, 2 dolarlık kulaklık, 5 dolarlık anime tişörtler ve 10 dolarlık Dragon Ball figürleriyle şaşkına döndü. Ama bu ‘ucuzluk’ hikayesi, bir zamanlar büyüleyiciyken, şimdi bir kırık aynanın yansıması haline geldi. Kullanıcılar, ürünleri alırken değil, aldıktan sonra gerçekten zorlanıyor. Ve bu zorluklar, Wish’in platformunda hiçbir yerde ifade edilemiyor.

İki farklı Wish sayfasını — ana sayfayı ve modaya özel sayfayı — derinlemesine incelediğimizde, sadece ürün kategorileri ve indirim etiketleriyle dolu bir ekranla karşılaşıyoruz. Sosyal medya platformlarında olduğu gibi, burada da bir ‘Şikayet’ etiketi, bir ‘Bildirim’ butonu ya da bir ‘Sorun Bildir’ bölümü yok. Kullanıcılar, ürünün kalitesiyle ilgili bir sorun yaşadıklarında, ya müşteri hizmetlerine e-posta gönderiyorlar (ki yanıt almak haftalar sürüyor), ya da Reddit gibi dış platformlarda kendi topluluklarını kuruyorlar. İşte tam da burada sorun başlıyor: Wish, kullanıcı deneyimini yalnızca satın alma anında ölçüyor. Kullanım sonrası deneyim ise, gizli bir karanlıkta kalıyor.

Neden ‘Şikayet Etiketi’ Sadece Bir İstek Değil, Bir Gereklilik?

Wish’in ürün kategorilerindeki en çok aranan ürünler arasında ‘Anime Hoodies’, ‘BTS Merch’, ‘Gucci’ kopyaları ve ‘Dragonball Z’ figürleri yer alıyor. Bu ürünler, genç neslin kimliklerini, pop kültürünü ve sosyal statüsünü yansıtan semboller. Ama bir anime tişörtünün kumaşı 10 gün sonra yırtılıyorsa, bir Bluetooth hoparlörün sesi 3 hafta sonra kesiliyorsa, bir helmetin emniyet standardı yoksa — bu sadece ‘kalite’ sorunu değil, güven sorunu. Kullanıcılar, ‘Bu ürünü almak için para ödedim, ama bu ürünün varlığı beni mahvediyor’ diye düşünüyor. Ve bu duygu, Wish’in hiçbir kanalında ifade edilemiyor.

Wish’in ‘Privacy Policy’ ve ‘Do Not Sell My Personal Information’ bağlantıları, kullanıcı verilerini koruma konusunda biraz ciddiyet gösteriyor gibi görünse de, bu, müşteri memnuniyetiyle ilgili temel bir sorunun varlığını göz ardı ediyor. Veri koruma, kullanıcıyı ‘sattıktan sonra’ değil, ‘sattıktan sonra’ da korumalı. Bir ürünün kalitesiyle ilgili bir şikayet, aslında bir veri noktası: ‘Bu ürün, bu kategoriye ait değil. Bu kategoriye ait olmamalı.’ Ama bu veri, Wish’in algoritmalarına ulaşmıyor çünkü kullanıcılar onu paylaşamıyor.

Platformun Yaptığı: Sessizliği Satmak

Wish, bir alışveriş platformu değil, bir ‘veri toplama makinesi’. Her tıklama, her arama, her ürün ekleme, her satın alma — tümü kullanıcı davranışlarını analiz etmek için kaydediliyor. Ama bir ürünün ‘kötü kalitede’ olduğunu söyleyen bir yorum, bir ‘şikayet’ butonuna tıklamakla değil, bir Reddit thread’inde yazmakla paylaşılabiliyor. Bu, Wish’in kendi veri ekosistemine girmeyen bir veri türü. Ve bu verilerin kaybı, Wish’in ürün önerilerini, reklam stratejilerini ve hatta tedarik zinciri seçimlerini yanlış yönlendiriyor. Şikayet eden kullanıcılar, Wish’in veri setinden ‘silinmiş’ oluyor. Çünkü Wish, yalnızca ‘satış verisi’ni ölçüyor. ‘Memnuniyet verisi’ni ölçmüyor.

Bu durum, Wish’in uzun vadede nasıl bir krize girdiğini gösteriyor: Kullanıcılar, ürün alıyor ama marka güveni kaybediyor. Kullanıcılar, ‘Wish’i seviyor ama ‘Wish’in kendisine’ güvenmiyor. Bu, bir marka için en tehlikeli durum. Çünkü bir ürün ucuz olsa bile, bir kullanıcı bir kez mahvolursa, onu geri kazanmak neredeyse imkânsız hale gelir.

İnternetin Sessiz Savaşları: Reddit’deki ‘Complaints’ Etiketi Neden Önemli?

Wish’in kullanıcıları, Reddit’in r/ShopAtWish gibi alt topluluklarında kendi ‘şikayet’ sistemlerini kurmuş durumda. Burada, ‘Bu ürünün kargo takip numarası yoktu’, ‘Bu tişörtün boyutu 2 numara küçük geldi’, ‘Bu kulaklık 3 hafta sonra patladı’ gibi binlerce yorum paylaşıyor. Bu topluluklar, Wish’in kendi platformunda olmayan bir ‘şikayet ekosistemi’ oluşturmuş. Ve bu, Wish’in bir ‘sosyal platform’ olmadığını, sadece bir ‘market’ olduğunu gösteriyor. Sosyal platformlarda, kullanıcılar bir ürün hakkında konuşur, yorum yapar, şikayet eder, destek olur. Wish ise, yalnızca alışverişi teşvik eder. Konuşmayı yasaklar.

Wish, bir ‘Complaints’ etiketi koyarsa, ne kaybeder? Hiçbir şey. Aksine, çok şey kazanır: Gerçek veri, müşteri güveni, algoritma iyileştirmesi, tedarikçi disiplini. Bu etiket, Wish’in kendi kusurlarını görmesini sağlar. Bir kullanıcı ‘Bu ürün kalitesiz’ diye tıklarsa, Wish, o ürünün tedarikçisini otomatik olarak gözden geçirebilir. Bir ürünün 300’den fazla şikayetine sahipse, o ürünün listeden kaldırılması mümkün hale gelir. Bu, Wish’in kendini ‘ucuz’ değil, ‘güvenilir’ bir marka haline getirme şansı.

Sonuç: Ucuzluk Değil, Güven, Geleceğin Parasıdır

Wish, 13 yıldır ‘ucuzluk’ ile büyüdü. Ama artık dünyanın ‘ucuzluk’ değil, ‘güven’ için para ödediğini biliyor. Bir kullanıcı, 2 dolarlık bir kulaklık alabilir. Ama 2 dolarlık bir deneyimden bıkmışsa, bir sonraki alışverişini Amazon’dan, H&M’den ya da Alibaba’dan yapar. Wish’in ‘Complaints’ etiketi istemesi, bir duygusal talep değil, bir iş stratejisi. Kullanıcılar, sadece ürün istemiyor. Bir ses istiyor. Bir platform istiyor. Bir güven istiyor.

Wish, bir ‘shop’ değil, bir ‘topluluk’ olmaya hazır mı? Belki de bu sorunun cevabı, bir butonun tıklanıp tıklanmamasından değil, bir şirketin dinlemeye hazır olup olmamasından geçiyor.