7.999 Dolarlık Çamaşır Katlama Robotu: İnanılmaz mı, Yoksa İnanılmazca Gerçek mi?

2026 yılının başlarında, bir teknoloji şirketi insanlığın en sıradan, en tekrarlayan ev işlerinden birini — çamaşır katlamayı — robotikle çözmeye karar verdi. Weave Robotics, $7.999 fiyat etiketli Isaac 0 adlı bir robotu piyasaya sürdü. Bu cihaz, bir çamaşır makinesinin yanına kurulur, nemli bezleri alır, katlar ve yığın haline getirir. Görünüşte basit. Ama arkasında yatan şey, sadece bir makinanın işini yapması değil; insanların evdeki en küçük görevlerine nasıl bağlandığını sorgulamak.

Ne Yapıyor? Sadece Çamaşırı mı Katlıyor?

Isaac 0, bir robotik kolağan değil. Durağan bir cihaz — duvara monte edilir, eldivenli elleriyle (iki parmaklı gripper’larla) çamaşırı tutar, sarmalar, katlar ve yığınlar. Tek başına bir çamaşır makinesiyle birlikte çalışır; çamaşırı çıkarmaz, kurutma makinesinden almaz. Sadece katlar. Ve bu işlem, bir yük için 30 ila 90 dakika sürer. Yani, bir insanın çamaşır katlama süresiyle neredeyse aynı. Peki, neden bu kadar pahalı?

Yanıt, makinanın içindeki yapay zekâda yatıyor. Isaac 0, ‘head over hands’ yaklaşımını benimsemiş: Düşünmeden harekete geçmez. Her kumaşın dokusunu, boyutunu, katlanma özelliğini algılar, hatta çamaşırda kalan bir çorap ya da çorap çiftinin birbirine yapışmış olma ihtimalini hesaplar. Bu, robotikteki en zor problemlerden biri: tekstil manipülasyonu. Bir araba otomatik olarak park edebilir, ama bir önlük nasıl katlanır? Bu sorunun cevabı, 15 yıldır robotik laboratuvarlarında çözülmeye çalışılan bir mühendislik çilesiydi. Weave, bu çileyi bir ürün haline getirdi.

Neden Bu Fiyat? Kim İçin?

İlk bakışta, $7.999 bir çamaşır katlama robotu, çılgınlık gibi görünüyor. Ama bu fiyat, yalnızca makinanın maliyeti değil. Bu fiyat, insanın zamanının değerini, yorgunluğunun maliyetini ve ev işlerinin psikolojik ağırlığını hesaba katan bir ödeme. Weave, hedef kitlesini açıkça tanımlıyor: Geliri yüksek, zamanı çok değerli, ama fiziksel olarak yorulmuş ya da kronik ağrı yaşayan insanlar. Bir emekli, bir fizik tedavisi gören anne, bir startup kurucusu — bu cihaz, onların ‘evdeki küçük zorluklar’ için bir çözümdür.

Aslında, bu robotun en büyük avantajı, ‘yapmazsa’ olacak şey değil, ‘yaparsa’ olacak şey. Çamaşır katlama, genellikle ‘bitti’ diye düşünülen bir görev. Ama aslında, bu görevin arkasında yatan bir duygusal yük var: ‘Yapmamalıyım’ duygusu, ‘Ben bunu yapamam’ korkusu, ‘Kimsenin beni görmesi gerekmiyor’ izolasyonu. Isaac 0, bu duygusal yükü kaldırmıyor, ama onu fiziksel bir görevden, bir ‘hizmet’e dönüştürüyor. İnsan, artık ‘çamaşırı katlamak zorunda’ değil, ‘çamaşırı katlatmak’ zorunda.

İnsanlıkla İlişkisi: Yardımcı mı, Yoksa Yerini Mi Alıyor?

Bu robot, evdeki işleri insanlardan almakla değil, onları ‘sorumsuzlaştırmakla’ ilgili. Bir zamanlar, evdeki işler, aile bağlarını güçlendiren bir etkileşimdi. Çamaşır katlama, annelerle kızlar arasında konuşulan, şarkı söylenen, gülüşülen bir an. Şimdi, bu anlar, bir robotun hareketlerinin ritmine göre düzenleniyor. Bu, ilerleme mi, yoksa kayıp mı?

Yanıt, herkesin kendi evinde. Bir çift, Isaac 0’ı satın alarak, hafta sonu piknik yapmak için 3 saat kazandı. Başka bir aile, robotun çamaşırı kırık katlamasından dolayı kendisi katlamaya başladı. Çünkü robot, biraz ‘kuru’ kumaşları tercih ediyor; nemli olanları daha az iyi katlıyor. Yani, teknoloji, mükemmel değil. Ama insan, onu mükemmel hale getirmeye çalışıyor. Bu, teknolojinin gerçek hikayesi: İdeal değil, ama yeterli.

Gelecek: Bu Sadece Çamaşır mı?

Isaac 0, sadece çamaşır katlama robotu değil. Bu, ‘evdeki küçük görevlerin otomasyonu’ yolunun ilk adımı. Gelecek yıl, bu robotun yemek hazırlama, çöp atma ya da hafif temizlik görevlerini yapacak versiyonları çıkacak. Pazar, sadece ‘çamaşır’ değil, ‘evdeki yorgunluk’ olacak. Ve bu pazar, dünya çapında 2 milyar insanı kapsıyor — herkesin bir gün, bir şeyi katlamak zorunda kaldığı ev.

Isaac 0, bir teknoloji hikayesi değil, bir insanlık hikayesi. Biz, teknolojiye ‘kolaylık’ diyoruz. Ama aslında, ona ‘özgürlük’ diyoruz. Özgürlük, bir çamaşır katlama görevinden kurtulmanın değil, onu yapmak zorunda kalmamanın hali. Ve belki de, bu robotun en büyük başarısı, insanların ‘ben bunu yapabilirim’ yerine ‘ben bunu yapmamam gerekiyor’ dedikleri anı yeniden tanımlamak.