İş Aramayı Bıraktım: Neden Binlerce İnsan İstihdam Savaşını Bırakıyor?
İş Aramayı Bıraktım: Neden Binlerce İnsan İstihdam Savaşını Bırakıyor?
İş Aramayı Bıraktım: Neden Binlerce İnsan İstihdam Savaşını Bırakıyor?
Bir Reddit kullanıcısı, ‘I’m giving up the job search guys’ (İş aramayı bırakıyorum arkadaşlar) yazısıyla bir saniyede bir küresel ses haline geldi. Görseldeki basit ifade, milyonlarca kişinin içine kattığı yorgunluk, umutsuzluk ve yeniden değerlendirmeyle doldurulmuş bir sızıntıydı. Bu, bir şakaydı mı? Bir çığır mı? Yoksa çağın yeni bir ruh hali mi? Cevap, sadece bir kullanıcıya ait değil; toplumun derinliklerinde yankılanan bir sinyal.
Neden Bırakılıyor? Sadece İş Yokluğu Değil
İş aramayı bırakmak, geçmişte ‘işsizlik’ anlamına geliyordu. Bugün ise ‘istihdam sisteminin başarısızlığına’ verilen bir tepki. Teknoloji, otomasyon ve yapay zekânın hızla işleri yiyip bitirmesi, özellikle genç ve orta yaş grubunda bir ‘çalışma anlayışı krizi’ yaratıyor. Birçok kişi, binlerce başvuru gönderip, yüzlerce mülakata girip, ‘sen çok iyisin ama…’ diye reddedildikten sonra, sistemin onlara değer vermediğini anlıyor. Bu, işsizlikten çok, ‘değerlendirilmeme’ duygusudur.
Reddit’deki bu gönderi, sadece bir duygu değil, bir algoritmik tepki. Açıkçası, bu posta bir ‘meme’ olarak paylaşılmış gibi görünse de, yorumlarda yüzlerce benzer hikâye paylaşıldı: ‘Ben 18 ay boyunca 400 başvuru yaptım, sadece 3 mülakat aldım.’ ‘Şirketler beni ‘overqualified’ diye reddetti, ama maaşım düşük olunca ‘underqualified’ oldu.’ Bu döngü, bir çark gibi dönerken, insanların içine bir kırılma geliyor.
Psikolojik Çöküş: İstihdamın Kimlikle İlişkisi
Modern toplumda, bir kişinin değeri sıklıkla işiyle ölçülür. ‘Ne iş yapıyorsun?’ sorusu, ‘Kim olduğunu’ sormaktan daha çok duyulur. Bu nedenle, iş aramayı bırakmak, sadece bir kariyer kararını değil, bir kimlik kaybını da içerir. Psikologlar, bu duruma ‘çalışma kimliği krizi’ diyor. İnsanlar, işlerini kaybettiklerinde değil, iş aramayı bıraktıklarında daha çok çöküyor. Çünkü bu, ‘ben hâlâ değerliyim’ diye inanmanın sonunu işaret ediyor.
İş aramayı bırakanların çoğu, kendilerini ‘kayıp’ hissediyor. Ama bu, bir zayıflık değil, bir direniş. Birçok kişi, artık ‘çalışmak için yaşamak’ yerine, ‘yaşamak için yaşamak’ istiyor. Bu, kapitalizmin temel varsayımını sorguluyor: ‘Çalışkanlık = değer.’
JW.ORG’ın Verdiği İpucu: Vermenin Mutluluğu
İş aramayı bırakmak, yalnızca bir tepki değil, bir dönüşümün başlangıcı olabilir. İşte bu noktada, JW.ORG’un Eylül 2024 sayısındaki makalesi ‘Vermenin Daha Büyük Mutluluğunu Yaşayın’ adlı metin, beklenmedik bir paralellik sunuyor. Bu makale, materialist bir dünyada, ‘vermek’ten ziyade ‘almak’ odaklı bir yaşamın neden yorgunluk yarattığını açıklıyor. ‘Bir şeyi elde etmek yerine, bir başkasına katkıda bulunmak, içsel tatmin sağlar,’ diyor. Bu, iş aramayı bırakanların çoklarında görülen bir dönüşümle örtüşüyor: ‘Artık beni kimse tanımlamıyor. Ben kendi değerimi kendim tanımlıyorum.’
Bu insanlar, iş aramayı bırakarak, ‘değer’ kavramını yeniden tanımlıyorlar. Birçoğu, gönüllü çalışmaya, yaratıcı projelere, aileye, topluluklara ya da kendi zihinsel sağlıklarına yatırım yapıyor. Bu, ‘çalışma’ tanımını genişletiyor. Bir yazılımcı, iş bulamayınca bir çocuklara kodlama öğretmeye başlıyor. Bir pazarlama uzmanı, yerel bir kafe için ücretsiz bir marka kimliği tasarlıyor. Bu, ‘iş’ değil, ‘anlam’ arayışı.
Ekonomiye Etkisi: Yeni Bir ‘Kariyer Modeli’ Doğuyor
İş aramayı bırakmak, ekonomik çöküş değil, yeni bir yapıya geçişin belirtisi. Geleneksel ‘5 gün, 8 saat, ofis’ modeli, özellikle 20-35 yaş arası nesilde artık ‘tutku’ yerine ‘tuzak’ olarak görülüyor. Bu nesil, ‘ücretli iş’ yerine ‘anlamlı faaliyet’ arıyor. Bu, ‘gig ekonomisi’ değil, ‘anlam ekonomisi’. Birçok kişi, kendi projelerini kuruyor, dijital ürünler satıyor, YouTube kanalları açıyor, blog yazıyor. Bu işler gelir getirmese bile, onlara ‘kimlik’ veriyor.
İş aramayı bırakmak, ‘başarısızlık’ değil, ‘başarıyı yeniden tanımlama’dır. Birçok kişi artık, ‘benim işim ne?’ yerine, ‘ben kimim?’ sorusunu soruyor. Bu, tarihin en büyük toplumsal dönüşümlerinden biri. Çünkü insanlık, önce ‘ne yaparım?’ sorusunu sormuştu. Şimdi ‘kim olmak istiyorum?’ diye soruyor.
Sonuç: Bırakmak, Yeniden Başlamak
İş aramayı bırakmak, teslimiyet değil, yeniden doğuşun ilk adımı. Bu karar, bir kırılma değil, bir dönüşüm. Sistem, insanları işe göre ölçmeye devam ederken, insanlar kendilerini anlam, bağış ve yaratıcılıkla ölçmeye başlıyor. JW.ORG’un ‘vermenin mutluluğu’ mesajı, bu yeni ruh halini tam olarak yansıtır: Mutluluk, almakta değil, vermede, katkida, var olmada.
İş aramayı bırakanlar, sadece bir işi değil, bir felsefeyi terk ediyorlar. Ve belki de bu, geleceğin en güçlü iş gücüdür: Kendini tanımlayan, değerini dışarıdan değil, içinden bulan insanlar.
