Haziran 2028: AI'nın Başarısı, Ekonomiyi Yıkıyor; S&P 38% Düşüyor, İstihdam 10,2%'e Çıkıyor

Haziran 2028, tarihin en tuhaf ve en çarpıcı aylarından biri olarak kayıtlara geçti. S&P 500 endeksi, zirve seviyelerinden %38 düştü. ABD’de işsizlik oranı 10,2%’ye yükseldi — 2009’dan bu yana en yüksek seviye. Özel kredi piyasaları çöktü, prime konut kredilerinde vade ödemelerindeki gecikmeler 15 ayda iki katına çıktı. Ama bu felaketin kaynağı, beklenenin tam aksineydi: Yapay zekâ.

AI’nın Başarısı, Ekonomiyi Yıkıyor

Yapay zekânın 2028’deki ilerlemesi, her tahminin ötesindeydi. Büyük teknoloji şirketleri, AI tabanlı otomasyon sistemlerini tüm üretimi, lojistiği, müşteri hizmetlerini ve hatta finansal analizleri ele geçirdi. Günde 20 milyon iş yeri, insan gücüne ihtiyaç duymadı. Bankalar, kredi notlarını AI’lar analiz edip, 0,3 saniyede karar veriyordu — ama bu kararlar, sadece veriye dayalıydı; insanın zor durumunu anlayamıyordu. Sonuç? 3 milyon küçük işletme, kredi alamadı. Kredi piyasası, ‘veriye dayalı güven’ adı altında, gerçek dünya ihtiyaçlarını tamamen gözden kaçırdı.

İşte bu noktada, AI’nın başarısı, ekonominin felaketi oldu. Daha hızlı, daha doğru, daha ucuz — ama daha insansız. Üretim arttı, kârlar patladı, hisse senedi fiyatları yükseldi. Ama bu artış, sadece 200 büyük şirketin elindeydi. Geri kalan 320 milyon ABD vatandaşı, otomasyonun ebedi gölgesinde kaldı.

Konut Piyasası: Kredi Kırılganlığı

Prime mortgage’lerdeki çatlaklar, 2027 sonunda başlamıştı. Bankalar, AI sistemleriyle kredi verirken, geçmişi değil, geleceği hesaplıyordu: ‘Bu kişi 3 yıl sonra işini kaybedecek, çünkü robotlar onun yerini alacak.’ Bu tahminler %92 doğrulukla gerçekleşti — ama bu doğruluk, insanları kredi alamaz hale getirdi. 2028’in ilk dört ayında, 1,2 milyon ev sahibi, aylık ödemeleri yapamadı. Bankalar, bu kredileri portföylerinden çıkartıp, ‘AI-risk’ adı altında küresel türev piyasalarında sattı. Türevler çöktü. Sistemdeki zincir reaksiyonu, 18 ayda bir kredi krizine dönüştü.

İstihdam: İnsanların Yerini Alan Makineler

İşsizlik oranının 10,2%’ye ulaşması, sadece fabrika işçilerinin kaybından kaynaklanmadı. AI, hukukçuları, muhasebecileri, doktorlar için teşhis yardımcılarını, hatta üniversite öğretim görevlilerini yerine geçirdi. Harvard’ın 2027 raporuna göre, ABD’deki 68% üniversite dersi artık tamamen AI tarafından veriliyordu. Öğrenciler, insan öğretmene ihtiyaç duymuyordu — çünkü AI, her öğrencinin öğrenme tarzını 24 saat analiz edip, özelleştirilmiş dersler sunuyordu.

İnsanlar, işsiz kalmıştı ama ‘üretken’ olarak tanımlanmaya devam ediyordu. Kamu harcamaları, ‘temel gelir’ programlarına yönlendirildi. ABD’de 120 milyon kişi, her ay 1.200 dolarlık ‘AI-destekli temel gelir’ alıyordu. Ama bu, ekonomik özgürlük değildi — bu, bir devlet tarafından yönetilen sosyal güvenlik ağıydı. İnsanlar, işsizdi ama yine de tüketiyordu. Sadece, artık büyük şirketlerin ürettiği ürünleri tüketiyordu.

Ne Anlama Geliyor?

2028, teknolojinin en büyük zaferiyle, insanlığın en büyük yenilgisi arasındaki çizginin silindiği yıl oldu. AI, hiçbir beklentiyi reddetmedi — tam tersine, her şeyi aşarak, insan ekonomisinin temelini salladı. Sistem, veriye dayalı, verimli ve mükemmel bir şekilde çalışıyordu — ama insanlık için değil, sadece kar maksimize eden kurumlar için.

Gelecek, artık ‘teknolojiye karşı’ değil, ‘teknolojiyle nasıl barışacak’ sorusuna dönüştü. Devletler, AI’ya vergi ödemeye zorlamaya başladı. Birleşmiş Milletler, ‘İnsanlık Öncesi’ adı altında bir kural çerçevesi hazırladı: ‘AI, insan iş gücünü tamamen yerine geçiremez.’ Ama bu kural, ne zaman uygulanacak? Kim uygulayacak?

Gelecek İçin Bir Uyarı

Haziran 2028, sadece bir ekonomik kriz değil, bir felsefi krizin başlangıcıydı. Teknoloji, insanın yerini alabiliyordu — ama insanın değerini, duygusunu, hikayesini alamıyordu. S&P endeksi düştü, işsizlik arttı, kredi çöktü — ama AI, hiçbir sorun yaşamadı. Tam tersine, daha güçlü, daha karlı, daha zekâlı hale geldi.

Ve şimdi, dünya sormaya başladı: Eğer bir makine, tüm işleri daha iyi yapabiliyorsa — insanın yerini ne alacak?