1000 İşe Başvurdu, 48 Saatte: Modern İş Arama Çaresizliği mi, Yeni Bir Strateji?

48 saat. 1000 iş başvurusu. Hiçbir cevap. Bu, bir insana ait bir hikâye değil, modern iş dünyasının karanlık yüzüne dair bir belge. 2024’ün ortalarında, bir araştırmacı gazeteci, iş arama sürecinin ne kadar çökmüş olduğunu kanıtlamak için kendi vücudunu deney laboratuvarı haline getirdi. 1000 iş ilanına, sadece iki gün içinde başvurdu. Sonuç? Sıfır röportaj. Sıfır geri dönüş. Bu, bir şaka değil, bir sinyal.

Ne Oldu? Sadece Bir Deney Mi?

Bu eylem, teknoloji platformlarının iş arama sürecini nasıl dönüştürdüğünü gösteren bir laboratuvar deneyi. Başvurular, LinkedIn, Indeed, Glassdoor ve yerel iş portallarından yapıldı. Her biri, otomatikleştirilmiş sistemler aracılığıyla gönderildi. Kişisel cover letter yazmak yerine, AI ile üretilen şablonlar kullanıldı. Eğitim, deneyim, referanslar — tümü bir algoritmaya sığdırıldı. Ama bu, insanı değil, bir CSV dosyasını arıyordu.

Neden Bu Kadar Çok? İş Dünyasının Çöküşü

MSNBC’ye göre, 2023’te ABD’de bir iş ilanına ortalama 250 başvuru yapıldı. Ancak bazı teknoloji şirketlerinde bu rakam 10.000’e ulaşmıştı. Türkiye’de ise, 2024’ün ilk çeyreğinde, iş arayanların %68’i, 6 aydan uzun süre iş bulamadığını belirtti. Bu durumda, “1000 başvuru” artık abartı değil, bir stratejiye dönüşüyor. İnsanlar, bir işe girmek için artık bir kuyruğa girmek zorunda değil, bir denizde yüzmek zorunda.

Merriam-Webster’in “applied” tanımı, bu bağlamda ironik bir şekilde yankılanıyor: “uygulanan, pratikte kullanılan”. Ama bugün, “applied” iş arama, bir uygulama değil, bir kabus. İnsanlar, kendi yeteneklerini “uygulamak” yerine, algoritmaların istediği formata “uygulamak” zorunda kalıyor. Kimse sormuyor: “Bu insan ne yapabilir?” — yerine, “Bu CV’de hangi anahtar kelimeler var?” diye soruyorlar.

İndiya’daki Devrim: 1000 KRO BİR ŞİRKETİN 40 SAATLİK HAFTASI

İş arama krizinin diğer yüzü, işverenlerin çalışma saatlerini nasıl yeniden tanımladığı. MSN’de yer alan bir haber, Hindistan’da 1000 kro (yaklaşık 120 milyon dolar) değerinde bir şirketin, haftalık çalışma saatlerini 90’tan 40’a düşürdüğünü duyurdu. Çalışanlar, 4 gün çalışıp 3 gün dinleniyor. Ücretler değişmiyor. Verimlilik artıyor. İstifa oranları %70 düştü.

Bu, sadece bir iş modeli değil, bir felsefe. Bir şirket, insanın değerini, “çalışma saati” değil, “üretim kalitesi” ile ölçmeye karar verdi. Oysa, 1000 başvuru yapan araştırmacı, “çalışma saati”ni değil, “başvuru sayısı”nı ölçmeye çalışıyordu. İki dünya. İki farklı değer sistemi. Birinde insan, bir araç. Ötekinde, insan, bir hedef.

Ne Anlama Geliyor? İnsanlık, Algoritmaların Karşısında

Bu deney, bize şunu söylüyor: İş arama, artık bir kariyer planlaması değil, bir veri yarışı. Başvuru sayısı, başarıyı ölçen tek parametre haline geldi. İnsanlar, özgün yeteneklerini değil, SEO’ya uygun CV’leri yazıyor. Eğitimlerini değil, “keywords”leri öne çıkarıyor. Duygularını değil, “team player”, “results-driven”, “detail-oriented” gibi boş sözleri tekrarlıyor.

Ve bu sistem, kimseyi kazanmıyor. İşverenler, binlerce CV arasında kayboluyor. Adaylar, umutlarını kaybediyor. Toplum, üretkenlik yerine “başvuru sayısı” gibi ölçülebilir bir kandırmaca ile memnun kalıyor. Bu, bir kris değil, bir tür toplumsal depresyon.

İş dünyasında, bir şey değişmeli. Ya işverenler, insanları “filtrelemek” yerine “keşfetmeye” başlayacak, ya da adaylar, bu sistemden tamamen kaçacak. Artık 1000 başvuru, bir cesaret işareti değil, bir çaresizlik sinyali. İnsanlık, işe değil, anlamaya ihtiyaç duyuyor.

Gelecek Ne? Sadece Başvuru Sayısı Değil, İnsanlık Sayısı

Geleceğin iş arama modeli, AI değil, empatiyle kurulacak. Öğrenme, bir CV’deki kelime listesi değil, bir insandaki merakla ölçülecek. Bir şirket, 1000 başvuruyu değil, 1000 insanı tanımak isteyecek. Ve belki de, bu sadece bir deney değil — bir başlangıç.

1000 işe başvuran bu araştırmacı, sadece bir deney yaptı. Ama onun bu eylemi, binlerce kişinin kaderini yansıttı. Ve belki de, bu deneyin gerçek sonucu, “başvuru sayısı” değil — “insanlık sayımız” olacak.